„Drogowskaz życia” Kiedy pochylisz się już wiekiem? Przybędzie kilka siwych barw Nie dramatyzuj nad rozlanym mlekiem Lecz pogodną pozostaw twarz. Kiedy pochylisz się ku dołowi? Nie roń z oczu łez przecież Przeżyłeś całe życie tyle Godzi i pięknych dat. Były to lata radości, szczęścia Smutku, rozpaczy, lecz nie martw się Radością serca, uśmiechem ducha Zabawiać będziesz dalej nas. I to, że Cię nie ma, nie znaczy pustka Bo zawsze żyjesz w sercu nas. Chwilowy smutek i zaduma Odnajdzie światło i Iskry blask. Tak, że się nie martw o siwe włosy Każdemu przybywa na grzbiecie lat. I serca śpiewem i ducha szumem Rozśpiewa każde serce w nas.