„Krzyk-Rozpaczy” Ufałem ludziom, lecz mnie oszukali Maski uśmiechu i dobroci po zakładali. Pod płaszczem obłudy mnie wykorzystali Zgnietli, roztarli i rozsypali. Lecz ja jak feniks może się odrodzę Znowu zaufam i powiem coś po drodze Jestem naiwnym, głupim dzieciakiem, Lecz sercem czuję, rozumem nie trawię. Czy ufać ma ludziom i mówić tak wiele? Czy zamknąć swe usta zamilknąć w Kościele? I ufam i wierzę chodź mnie oszukali. Bo wiara czyni cuda, więc wierzę Że ta obłuda kiedyś skończy się I nastanie pogodny słoneczny Dzień.