„Matka mówią Głupców” Wśród wodospadów i mórz tysiąca Jest mała chatka z drewna stojąca Tam mieszka wróżka nadzieją zwana Czasem do ludzi cicho wzywana. Nad wodospadem lęku i strachu W wichurach morza, bałwanach piachu Nadzieja domek swój mały ma I zawsze jest i zawsze trwa. Więc każdy niech w chwili zwątpienia Nie cofnie się od nadziei do zapomnienia Bo ona przecież do końca trwa I zawsze wierna jak Matka twa.