"Przyjaciel z Serca" Mlionem tąpnięć, szumem dróg Przemija przyjaźni ja złowrogi wróg, Przyjaźń, która tak była nam Motylem barwnych dziecięcych lat. Przeminą lata odejdzie w sen Kolega, koleżanka, co przyjaciele Zwały się, nie roń w tedy łez Ta przyjaźń nie była warta Cię. Zjesz beczkę soli, nie poznasz się Co w sercu na dnie ma człowiek swym? Lecz kiedy potrzeba przyjdzie taka Poznasz z nieba błękitnego ptaka To wtedy będzie prawdziwa Przyjaźń to w tedy dowiesz się, kto Przyjacielem prawdziwy jest, bo nie Nie ten, co tak się zwie Lecz ten, który mimo burzy, wichru Przy Tobie oddany trwa jak ziemia Matka przy dziecku swym ten Miano przyjaciela prawdziwe ma.