„Słowa” Kiedy zapada zmierzch, zapalasz Malutkiej latarenki światełko. Tak to nowe życie się właśnie, zbudziło. Przez szereg wiosen, Gorących lat, chłodnych jesieni I srogich zim. Będzie to życie tak z nami trwać. Aż kiedyś przyjdzie taki czas, Że pochylając się już wiekiem. Trzęsącą ręką nad garnuszka mlekiem, Przybędzie do Ciebie postać z Błękitu. Zgasi światełka życia sens, Więc proszę żyj jak umiesz najlepiej Bez trosk, by życie Twoje miało na tej Ziemi sens. Żyj w szczęściu, zdrowiu w prawdzie w Uśmiech. Nie lękaj się, gdy przyjdzie już pora Na wieczny sen. Czy zrozumieliście przekazu Słowa moje? Jeżeli nie, To o Was się boję.