Powraca szara rzeczywistość.
W takiej chwili nie patrzy się w przyszłość.
Potrzebna jest jakaś odmiana
-nie potrafię być w życiu sama.
Czemu radość zanika tak szybko
i znowu w sercu robi się płytko.
Ten brak kontaktu tak bardzo dobija,
powoduje że szczęście mija.
A może zbyt mocno biorę to do siebie?
Powoli już nic nie wiem...
Tak trudno odnaleźć zrozumienie,
zwłaszcza gdy duże jest cierpienie.
Pozostają tylko złudzenia,
które są nie do urzeczywistnienia.