Przejdź do treści
Czytanie

pogoda duszy

Na skrzypiącym fotelu bujanym siedziałem
i na niebo czyste, piękne patrząc zapłakałem

gdyż zrozumiałem, że trzymając ten świat w dłoni
Bóg nie może być Bogiem nieładu, lecz cudnej harmonii.

I choć wydawać mi się mogło jeszcze przed chwileczką
że śmierć może być jedynie gorzkich łez zawleczką

To jednak wiem już teraz, w chwili kiedy blednę
że wszystkie łzy do szczęścia w życiu są potrzebne.

Chociaż tracę ostrość, tętniących życiem ptaków, widzę już kontury
choć wskazówki życia nieubłaganie dążą końca mojej tury..

Jednak kocham, kocham... kocham Stwórcę mego!
wiem, że żyłem w Bogu i umrę też dla Niego!

W pełni szczęścia, w spełnieniu, usłyszałem niczym z boku
brzdęk tuczącej się mej czaszy złotej, i stukot Jego kroków.

"Tak, tak - już idę" - powiedziałem, przytakując głową
i poczułem, że ma dusza, jak nigdy dotąd, zgadza się z pogodą.

Na skrzypiącym fotelu bujanym, patrząc w nieba cudowności
wraz z ostatnią łzą uleciał i duch mój - w krainę wolności.
37 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.