wśród tłumu karcących waltorni
uginam kolana pokornie...
i zbieram kasztany w pokucie zadane
gdy niebo przychodzi wieczorne

na pewno największym urosną
jabłonie bezkresną ich wiosną
klonują wciąż drzewa a obok nich śpiewam
o swoich zasiewach niegłośno

lądują niebieskie śmigłowce
tak pasterz się troszczy o owce
gdy śmierć gra na smykach- natychmiast zanika
pragnienie by jeszcze być chłopcem...