Po zbyt wielu manewrach i obrotach (których nijak nie da się dokończyć przed świtem w krainie wytrawnych filantropów) będziemy wspólnie jęczeć kto jest bardziej chory, kto bardziej zmęczony, kto biedniejszy, ale bardziej sprytny. Nim marzenia staną się zbyt brutalne i zatopią nas w płynnym niebycie (plebejskim do szpiku kości) uwolnimy ruch, obrócimy w niwecz bezsensowny dialog. Pochylimy się ku nam samym, ufni, że zero plus zero równa się do końca nie wiadomo co. I zanim przezroczysta smuga dogoni za, przed i dalej, będziemy dialogiem swobodnie manewrować pod ścisłą kontrolą. W końcu przeżyjemy wszystkich filantropów. My, komary zatopione w bursztynie.