nie czuję się spokojny gdy w osierdziu rozkraczona siedzisz czułe usta tak wilgotne dotykają znów widelca nie mów nic bo taka karma na którą obraził się Bóg czyste sumienie niedługo zabrudzimy krwią czerstwa siedzisz liczysz piegi choć lustro rozbite eutanazją śmierdzi rozmazane w probówkach dzieci pod opieką przyrodnich rodziców na których plują czy umiesz wypić jednym tchem całe piwo? bym zanurzył się palcami w twoich włosach rozczesywałbym wspomnienia ale jak mam kiedy ty uwięziona siedzisz w tej paskudnej fotografii ślina spada na ostatnie słowo tej plugawej rymowanki a ty siedzisz umazana tuszem spływasz po policzkach