Kroki Kroki, jeden, drugi, tysiąc, zbliżają się, oddalają się, są tu, są wszędzie. Miarowo dudnią, tupot, szelest, nawałnica kroków. Otaczają mnie, idą po mnie, są bliżej i bliżej. Czuję jak faluje powietrze, jak podnosi się kurz, fala idzie po mnie, wzbiera, narasta i uderza o drzwi i ściany, odgłosy kroków tłuką się do okien jak ptaki. Przestrzeń maleje, gęstnieje powietrze i podchodzi do mego gardła. Dusi. Kurz pali w gardło i zabiera oddech. Fala napiera na piersi jak marmur i przygniata, nie pozwala uciec. Nie mogę się poruszyć. Nie mogę odejść, nigdzie. Nie ma już miejsca!