Zima Zakuta w kamień, wzbiera gmachem siły i oplata szkłem. Skrada się wiatrem i pędzi chmurami po lustrach jezior. Nie cieszy jak kiedyś. Jest smutna i bolesna jak wspomnienia. Stała się zła od czasu, gdy ją poznałem. Rosła ze mną i rosła we mnie. Pęczniejąc jak lód. Zawsze znajoma, teraz obca, jak odbicie w lustrze. Zamraża jak strach i ściga mnie zawsze, jak samotna biała mewa na skraju morza obojętności. Zima stulecia samotności chce śmierci i żąda krwi, na białym płaszczu. Nie chce odejść z nadejściem wiosny.