Parobek

Żył sobie w małej wiosce parobek Chodził po gospodarstwie Pańskim Sam miał ogółem nijaki dorobek Ale pracował, harował w stylu wieśniackim Tu coś posprzątał, tu gnoje wyrzucił Pozamiatywał, krowy wypasał Ciągle się z Jagną- gosposią kłócił A po wypłacie w gospodzie hasał Inni go mieli za kogoś niższego i niedouka Za człowieka co nic nie umie Co szczęścia i pieniędzy wśród gnoju szuka Był wyśmiewany i poniżany Ciągle drażniony, zapracowany Lecz miał marzenia nasz parobeczek Chciał mieć wytwórnie skórzanych teczek Każdy mu mówił: „tyś nie do tego stworzony, Chcesz coś zarobić, patrzaj tam gnój nie wywieziony” I tak parobek lat kilkanaście zaparł się w sobie Powiedział: „ na me marzenie w końcu zarobię” Wywoził gnoje, zamiatał dalej A gdy trza było nie jadał wcale Żeby ziściło się jego marzenie Żeby pokazać, że co mówią inni to głupie bredzenie Trwało harowanie parobka lat wiele Lecz w końcu spełnił swe wielkie marzenie O własnym interesie bez rozkazów i drwin Bez strachu i podrzucania co chwilę do świń Po pewnym czasie parobek nasz Nie jadał już lebiody i marnych kasz A ci co kiedyś czuli się lepsi od niego Teraz się boją potęgi jego