Wibrujące ciepło dotyka
głos delikatnie gra
na strunach wyzwoleń

widzę Cię tak jak Słońce
przez zamknięte oczy
gdy odchodzisz

Otwierasz się na świat
Falując błękitem
nurzasz się w przestrzeni
nieskończoności westchnień
Subtelność rozpływa się
wśród fleszy uśmiechów

Między butem a ziemią
uczucioskopijnie
płyniemy rzeką łez