od dziecka obok przechodził przywykł że znika w chmurach co skrywa bardzo chciał wiedzieć natenczas stawał w zadumie po latach w łóżku szpitalym ciekawość dziecka odżyła zbudzona chemią terapii obsesja odkrywcy wróciła w ideał obrazu spłynął do wspomnien których entuzjazm w niewolę sen wzięły i jawę barwami i kształtów przecyzją iskrzenia w gasnących oczach rozbłysków słońca na twarzy gdy ciało w nirwanie stygło tam wcale być nie powinno od dziecka choć rąbek chciał ujrzeć za niebotycznym murem do dzisiaj dołem przechodził aż leci i znika w chmurach