Z plugawego nasienia wyrastają plugawe chwasty Na świątynie rozpusty idą największe datki Ci, którzy stawiają pomniki przodkom Depczą po ciałach współbratymców Odziani w słodkie słowa i obietnice Nago szkaradniejsi są od najgorszego monstrum Każdy ludzki dom dzieli wysoki mur Nikt go nie zburzy, każdy obroni Mur dzieli ziemię, nie ludzką duszę Jednak odbiera uczucia, te najpiękniejsze Plugawe chwasty rosną tylko na plugawej ziemi Na niej nie urośnie już nic dobrego