spotkałem ją wczoraj w środku nocy nasze dusze były jak dwa odległe księżyce które wygasły, każdy samotnie nad światem pełnym wspólnych wspomnień nasze plecy - była to uczta, jakich mało - opierały się o czarny blat nieba a nasze oczy dziwowały się przebogatej karcie dań i kiedy zjedliśmy już wszystkie gwiazdy i legło każde u swojego końca stołu mrugaliśmy do siebie... dwuznacznie niejasnym światłem syci jak nigdy jak bogowie poczęliśmy pokładać się ze śmiechu nad losem naszych starych "ja" zagubionych na zawsze pod zamieszkałym przez nas bezgwiezdnym już niebem