Pomyłka za pomyłką i życie jest bezsensu. Zamykam oczy, chcę się znaleźć w innym miejscu. Z dala od ludzi, problemów, przemocy. Z dala od dnia i daleko od nocy. Świat bez kolorów, odcienie szarości, Zagłębiam się w sobie, w swojej świadomości. I wznoszę się wyżej, ponad stratosferę, Fizycznie nie możliwe, lecz psychicznie mogę wiele. Światło - dziwna rzecz, się łatwo załamuje. Demony, idźcie precz! Ja myśli nie tamuję. W ręku długopis, pisze słowa na skórze, Czemu na skórze? Bo to leży w mej naturze. Spacer po Drodze Mlecznej, uspokaja me emocje. Wzburzone jak ocean, fala buja coraz mocniej. I opadam w dół, coraz niżej i niżej. Jestem już na miejscu, coraz bliżej i bliżej. Wróciłam do rzeczywistości, szarej, normalnej. Czasami wesołej, miłej, ale częściej brutalnej