Przejdź do treści
Czytanie

Antymodlitwa

Słuchałem zawsze Twych oświeconych rad
Kroczyłem przez życie wedle Twych myśli
Nie ugiąłem się nigdy wobec obcych zasad
Czekałem by Twoi słudzy wreszcie po mnie przyszli

Choć mówiłeś że nie muszę brać karabinu
Gdyż nigdy nie miały nadejść chwile mojej walki
Rozpierzchło się wszystko w nowym, pięknym dniu
Gdy roztrzaskał mi się umysł na drobne kawałki

Zobaczyłem zgwałcone zwłoki mojej matki
Słyszałem świst kuli ze skroni mego brata
Miasto moje zniszczyły płynące niebem statki
Śniłem sen piękny sen wariata

Dziś zabijam ręce mam przeżarte krwią
Ołów w gardle hamuje mój oddech
Nie rozstaje się choć na chwile ze swą bronią
Poduszką mą w nocy soczysty zielony mech

Ty sam mówiłeś by Ci oddać co Twoje
A zostawić wszem władcom co do nich należy
Oddałem im wszystko – łzy krzyki i znoje
Kiedy Ty zamknąłeś się w niebieskiej wieży

Wierzyłem w Twe słowa w Twój świat idealny
Wiem że kłamałeś że wcale nie ma raju
Ziemia piekielna to nasz kres wspólny
Tam gdzie śmierć tryska niczym pąki w maju

Tato znów łaknę Twego przytulenia
Jednego słowa co potrafi oddalić me troski
Lecz prawda domaga się ujawnienia
Ciebie już nie ma
42 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.