alpejskie niebo
w strugach nektaru wypalasz
zieleń sukienki wilgocią
ust sklejasz spazmy
echa przenikają wiersze

drewniane chaty płaczą
trzy przecznice winem
na satynie pulsują krople
rozwartokątny świat zalega
tobą uczę się poezji

zbędna dyfuzja słów
mokrą się staje
pod niebem poranka
staczamy pierworodny grzech
Syzyf odpoczywa