całun wspomnień
z nostalgią otulał
przeterminowaną powierzchnie nadziei,
nieprzespane noce
wrosły w szczeliny
rozgrzanych okien,
- a ty z progu patrzyłeś
na stróżki samotnych wieczorów,
które ironicznie skrapiały zasuszoną bliskość

błagałam byś nie wchodził!

to takie nieludzkie,
- patrzeć jak ostatnie prochy godności,
wegetują na wycieraczce
zbrukanych uczuć

stałeś spragniony,
a kiedy podałam ci szklankę
łapczywie opróżniłeś krew
-jak wodę

pamiętasz?
byłam w tobie jeszcze przez chwilę...