Siedzę w fotelu, na zegarek patrzę cichutki tykot i drganie wskazówek sekundy szybko do celu zmierzają, przez Bramę Isztar do wielkiej krainy. Świątyni życia, nie zawsze błogiego co przed oczami jawi gobeliny utkane chamstwem, symfonią bluźnierstwa, w tłumie miernoty i draństwa podłego. To walka szczurów dominuje wszędzie także w przyszłości do końca istnienia kindżałem mroczny żniwiarz pobrzękuje, lekceważeniem zabije każdego. Wysokie stołki prawdą przemawiają zamknięte usta lojalnością mówią kto się sprzeciwi przed oblicze kata, aż łeb odskoczy i przeciwnik skona.