Na jeziorze fale grają, tętnią jak Fidiasza konie o brzegi się odbijają, rozczesują melancholie. W rytm muzyki Vivaldiego księżyc smykiem gra po niebie, nuty iskrzą się gwiazdami, wiatr rytmicznie je kolebie. Węgorz wije grubą wstążką, wplata się między szuwary, piano, forte, coraz mocniej,, siecią szarpie szczupak stary. Czasem żaba wskoczy w wodę, pluskiem rozpływają koła, gra sitowiem wirów głębia, szumi, pewnie kogoś woła, Kastaniety z łusek rybich brzęczą pomiędzy łódkami, ten wiosenny koncert wodny niesie echo topielami.