Lato dobiega końa, pola już pustoszeją, w ogniskach iksry tańczą, tafle jezior szarzeją. Księżyc, jak rogal wielki, coraz wcześniej wychodzi, na niebo gwiazdami usłane, z patosem po nim chodzi. Szuwary zieleń gubią, ptaki już odlatują, łodzie i jachty rzadziej po akwenach żeglują. Nad jeziorami mgła dymi, płynie w dal obłokami, jesień wielkim krokami, przekracza złote bramy.