Dom z cegły czerwonej, u góry szary cokół, obok zaorane pole, pełno iglaków wokół. Sosny i brzozy zielone z trzech stron go osłaniają, wiatr z drzewa strąca liście łupiny orzechów spadają. Na pergoli winorośl obfite kiście zwiesza, gwiazdy nocą się sypią, wszystko w głowie się miesza. Ciemność, zieleń i czerwień, księżyc jak rogal wielki, ognisko tknie muzyką, co płynie ponad świerki Lampa na słupie przydrożnym we wsi do rana uśpionej jak świetlik roznosi blask na twarzy rozmarzonej. Mój dom, gdzie moje dziecię dzieciństwo swoje spędzało, uczyło się kochać ludzi i życie poznawało.