Jestem za daleko, byś mógł dotknąć mojej dłoni i powiedzieć dziekuję za wszystko co zrobiłam, by usłyszeć wołanie cichym, zmęczonym głosem w krystalicznym powietrzu błądzącym wśród komarów. Jestem za daleko, by mi podarować liście mieniące się dźwiękami rudej jesieni, by cieszyć się jak zawsze iskrą przekazywanej otuchy i nadziei na nadchodzący czas. Jestem zbyt daleko, by mnie odwiedzić nocą skradając się cichutko do krwawiącego serca, aby zobaczyć jak dzielnie walczę z przeciwnościami tego, co mi los daje każdego dnia. Czas powoli sie skraca, czuję to duszą błądzącą pośród życia w pokornej samotności, jeszcze troche poczekaj, muszę dotrwać do końca zarośnietej piołunem drogi mojego życia.