Przejdź do treści
Czytanie

Moment zadumy-część druga (ostatnia)

Mroczne
Śmierć w szpitalu, pozostawiony na porzucenie Na mym grobie nie ma nic, jest tylko puste.. Nic nieznaczące imię i nazwisko Żadnych zniczy, oznaki choćby, Najdelikatniejszego współczucia, Najmniejszego gestu. Samotna śmierć – największa kara, pragnę odejść. W najgorszych konwulsjach, lecz nie z poczuciem. Wyrzucenia, wyzbycia się niczym niechcianej, Zabawki, psa porzuconego na ulicy –pewne męki. Pragnę tylko najdrobniejszej pamięci. Nad mym grobem, ich łzy. Nawadniają ziemię – suchą i gorzką. Zupełnie jak mą duszę. Zaczynam się trząść, czuję okropny chłód. Nieludzki, pochodzący z innego świata. Dreszcze, obraz zmienia się. Cóż za pesymizm, zawładnął mym umysłem. Słyszę dziwny płacz, skądś mi znany. Bliskich mi osób, widzę wyraźnie Rozgoryczenie, nieopisany smutek w ich oczach Przerażenie wypisane na twarzach. Chęć patrzenia na coś innego, byleby tylko. Nie ujrzeć mnie, nędznego sukinsyna. Mej drogi, którą podążyłem Losem, który sam kreowałem KREATURĘ, którą w sobie karmiłem. Cóż za chłód … nieludzki. Widzę tunel, ogromną łunę światła. Podążam do niej coraz szybciej, szybciej. Pragnąc zaznać choćby momentu . Pozytywnej rozkoszy. CZUŁEGO ZAPOMNIENIA ODDANIU SIĘ W NIEBYT GŁOS:Ujrzałem postać wybiegającą z cmentarza. Widziałem dzikie opętanie, Okrutne i złowieszcze. Człowiek ten nie miał kontroli- nad samym sobą. Nieobecność – najlepiej odda jego stan.. Byłem pewien, że zdąży przebiec.. Oddałbym życie za tą myśl. Postać ta zrobiła coś dziwnego. Uklękła na ulicy krzycząc coś o świetle i tunelu . Pragnieniu doznania nowego uczucia.. Cóż za dziwny osobnik . Zapewne alkoholik lub chory psychicznie..
112 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.