nie ruszaj się jeszcze przez chwilę niech tylko naszkicuję w pamięci właśnie ten portret uchwycę szybko spojrzenie to przez które ołówek marzeń złamał się chłodem wypełnię kontur zastygłych ust które nigdy z moimi już nie zetkną się resztę osnuję mgłą zapomnienia będziesz tylko marą która w snach złych nawiedza mnie skończyłam możesz odejść eksponacie muzeum miłości