portret

nie ruszaj się
jeszcze przez chwilę
niech tylko naszkicuję w pamięci
właśnie ten portret

uchwycę szybko
spojrzenie
to przez które ołówek marzeń
złamał się

chłodem wypełnię kontur
zastygłych ust
które nigdy z moimi
już nie zetkną się

resztę osnuję mgłą
zapomnienia
będziesz tylko marą
która w snach złych
nawiedza mnie

skończyłam
możesz odejść
eksponacie muzeum miłości