to miejsce na krawędzi światła luka w absolucie nawijam wołanie na szpulkę aż jestem chłonę lekceważę ostrzeżenie o śmiertelnym niebezpieczeństwie bo przecież po śmierć przychodzę oswajam bestie z żelbetonu wodzę wzrokiem po popielatej skórze szalunki odcisnęły piętno linie słojów jak tren o zagładzie lasu nieśmiało przyłożyłem dłonie na styku odmiennych temperatur zaistniała wspólna dusza przez wyłom dostaję się do wnętrza opustoszałej hali pstrykniecie palcem ożywia akustyczne głębie mam do spopielenia kilka starych gniotów na pierwszy ogień "minimum o kwiatach" trzy sprzed dwóch lat kolejno "przebacz aniele" "rekin też kocha" i jedna elegia "o niej"