na pograniczu dwa serca rozdzielone strachem dnia bacznie wpatrzone w pospiech zmroku nocą przy śpiewie ptaków mrocznych przekraczają próg żelaznego niebytu łącząc się w detal całości stojąc bacznie na smierci torowisku wypatrując jej twarz w obliczu końca ich początku świt boleśnie pochyla się w pokorze