mroczna kotara w blasku słońca pożądaniem duszy kusi ulgą wytchnienia serce nie ulęknione schodzi w głąb by móc zaspokoić niebyt rozmaitości potyka się o kant ciemności upada zamknięte do niewoli plącze się po bezdrożach własnego zamkniecie szukając wyjścia wolności zatraca puls rytmu słabnie krwawi pada u wyjścia skołatane ciągłością życia