Walką o życie gdzie lot w kosmos jest wybawieniem chowam głowę w piasek grzebię się jak duża kura wącham świat zaoranych marzeń usiłuję przeniknąć do resztek duszy rozwałkowanej bólem w jednej masie chcę ufać płaczącej przyrodzie Kiedyś byliśmy w zgodzie na per ty nie rozumiem wszechświata rozliczam władców globu z krwawych uśmiechów na twarzy z ojcowskich otwartych ramion w trosce duszy i serca nucę radość której nie spotkałem Rozgryzam kolejne ziarenko prawdy w zasięgu moich ust umazanych a ono jest puste i bladością opanowuje skwierczącą otchłań licząc odległość od ciszy do brzasku odlatuję nadzieją do innego końca ostatnim lotem dojdę do mojego końca świata