Gdzieś na krańcu świata znanego W mieścinie małej, zapomnianej Stoi kościółek, skromny, drewniany Przychodzą tam Ci co szukają odpoczynku Zaznać intymności, pomówić z Bogiem Kościółek tak mały, niczym wielki konfesjonał Domem jest najpierw, a świątynią potem Tu gdy upadniesz na kolana I swe oczy skierujesz ku obliczu jego Zobaczysz wnet jak wszystko wokół Mówi ci: jestem tutaj, przyszedłem do ciebie Nagle światło przenikliwe przez szczelinę okna Pada na podłogę, tuż-tuż przed tobą Wyciągasz dłoń, czujesz ciepło A ono, jak ten najwyższy Łapie cię, delikatnie trzyma I jest w tej ciszy spokój jakiś inny Twe gorzkie myśli ulatują w eter Zastąpione cichym słowem: Kocham cię Jestem przy tobie i pamiętaj tym Jestem z tobą nawet na krańcu świata Jestem z tobą w zniszczonej świątyni Jestem z tobą gdy znikną dźwięki Będę z tobą gdy wyjdziesz I swoją drogą pójdziesz