Pisanie poezji to jak robienie kanapek na podróż ukochanej osobie spojrzenie w okno spojrzenie z mostu ku rzece spojrzenie z gór ku dolinom pisanie poezji to modlitwa z dziękczynieniem i prośbą daj mi siłę by przetrwać i....... wiersz powstaje z samotności z wspomnień które bolą z krzywd których jesteś przyczyną z śmierci której jesteś zaślepionym sędzią .................. i powstaje piękny ogród rozczarowań rzeczy imion które chciałeś kochać a one już w bogu istnieją i w bogu to i owo jeśli po trawisz zachowasz zachowasz