Tak w nawiasie

Tak czas przeminął nie jedne bukiety zwiędły i zimne dotknąłeś usta a dziś jak co roku żółty żagiel nieba jak liść się zwinął i z nadzieją znajdujemy nową miłość choć już twój wiek stateczny idz bo ja idę z wiarą że,tęsknoty kochania są wieczne a dziewczynę moje kobietę po przejściach jeszcze zakochaną przeprowadzę przez ostatnie ogrody i będę pisał wiersze od niepogody do pogody od wiosny przez zimę i z nadzieją w jej nadziei uwierzymy że,ta miłość jest i nic ją nie zmieni 12.10.2007