skruszony, załamany spoglądam w niebo jedyne, co widzę, to bezkresne chmury całe swe życie poświęciłem dla niego on się nie ukazał, patrzył tylko z góry poświęciłem czas, chwile niezliczone przypodobując się jemu, najwyższemu teraz moje chwile są już policzone bóg się nie ukazał, a ja nie wiem czemu liczyłem na raj, liczyłem na niebo moją duszę tulą już bezkresne chmury nie ma tu nic więcej, nie ma również jego a ja zostałem sam, skruszony, ponury przez całe życie bardzo ci ufałem teraz spod ziemi sam do siebie wrzeszczę takiego końca się nie spodziewałem ilu tak skusiłeś, a ilu skusisz jeszcze?