Przechodzę przez puste stopnie życia Szare osiedle wita mnie ponurą ciszą Samotne wieżowce... Ich szloch zawieszony wysoko w powietrzu Wzbudza we mnie smutek Widzę to w ich oknach... Od brudnych szyb odbija się szklana rzeczywistość, której echo głucho dudni w moich uszach Po zakurzonym chodniku przesuwa się leniwie skazany na samotność papierek... Przechadzam się dalej niczym po dnie zamkniętej butelki Czy nie słyszysz...? One płaczą…