* * *

* * * Cóż z siebie mamy?- dumni ludzie! czasu niewiele na powstanie Pogoń za sensem w życia trudzie przelotne z prawdą powitanie I tylko czasem smutku uśmiech bom wreszcie poją swoją małość I dystans do tych którzy smutnie jeszcze wielkości swej szukają Zaledwie wierność - i nie sobie lecz tej idei co powstaje Której niewierność- wiesz po sobie ma swe sumienie co nas łaje. I krótkie chwile - te w niebycie kiedy ze światem tworzysz jedno W niemym olśnieniu, gdzieś o świcie patrząc na gwiazdy które bledną Nagle pojmujesz całym sobą że niczym wszystkie dzieła ludzi Nic nie dogoni swą uroda dnia gdy powstaje - gdy się budzi