Avrilianna

Odejść to nie znaczy pojąć wszystkie za i przeciw płakać po kątach wspominać ten koniec Dobrze o tym wiemy ale spójrz jeszcze raz przepraszam za te łzy kocham wiem wybaczysz Nasze słowa pogniecione zmarszczką podaro...

Znów niedosyt w pewnej istocie mam nadzieję... Idę w stronę światła lecz Ty... muszę zawrócić Muszę pokochać te szaleństwo przyzwyczaić oczy do łez I pomyśleć, że byłam chwilą... Byłam tylko chwilą w Twoim życiu

"Przyszła taka noc kiedy umilkły najpiękniejsze chwile Za oknem także milczenie" Mamo czy przyjdzie mi jeszcze kiedyś tak powiedzieć Kochana mamusiu nie jestem w Twych ramionach Przypomnieć sobie te uczucie... zacisze...

To już 16 wiosen w kalendarzu życia te same oczy głos i nadal taki sam brak szczęścia zabawne zaskoczenie że to dopiero początek...

Zrozumieć wszystko co nas otacza ciągle zataczając krąg tych samych scen Płynąć i nie tracić tchu chciałabym Kochany... Nie patrz za siebie bo czas mija tracisz mnie z każdą chwilą Rozpacz w niczymi nie pomoże ale pozosta...

Wiele kłamstw i nieznajomych spojrzeń tkwi w mojej osobie i zawsze będzie nie ufaj ustom mówią bo chcą więcej... Granica jest już przekroczona miłością uraczona jak wszystkim innym zostawiłam tylko wspomnienia Nie stracisz...

Zapomnieć że to dopiero początek ulotnej samej w sobie samotności niby takie prawdziwe a zarazem głupie szukanie tej trudnej drogi by później móc chwalić - jak to ciężko... Uskrzydla mnie świadomość - młodość piękna mądra...

Samotne chwile ciszy wyobrażanie sobie jak wygląda spełniony świat te piękne zdjęcia w złotych ramkach na pękniętych ścianach czuję rytm kolejnego potknięcia Będzie dobrze...

Tylko jedna jedyna łza niestety boli Otoczona ciemnością płonie i nigdy nie zgaśnie Prawdziwa niezłomna delikatna ale nie słaba Wszyscy wokół wiedzą o niej nie zauważając jej Czuła smak miłości szkoda że nie...

I myśleć kiedy to wszystko te całego zamieszanie... Kiedy znów się uśmiechnę biegnąc w nieznane Pragnę krzyku! Beztroskiej pogardy! Wszystkiego naraz! Na białej polanie szukać czarnego źdźbła trawy zakazanego...

Zabraliście mi błękit oczu nie doceniając rywalizacji naszych wspólnych potknięć zabraliście mi pełne usta drwiły z waszych scen mówiąc bolesną prawdę Zadrwiliście każdym znakiem płynącym z wnętrzności mojego kruchego ci...

Człowiek dla którego pocałunek zwykłym zetknięciem ust udawanie zakochanego do szaleństwa zabawą wręcz zawodową Czasami zamykam z bezsilności oczy przepełnione strachem jakby zakrwawione kruki pojawiały się i nie znikały...