Za brak uczucia wobec wszelkiego życia

I myśleć kiedy to wszystko te całego zamieszanie... Kiedy znów się uśmiechnę biegnąc w nieznane Pragnę krzyku! Beztroskiej pogardy! Wszystkiego naraz! Na białej polanie szukać czarnego źdźbła trawy zakazanego raju przeznaczonego wszystkim pozornie lepszym ode mnie kogoś bez skazy uczuć Błagam rań mnie! Bym znowu czuła! Tęsknie za łzami! Większość z was... nie będzie chciała rozumieć słów pragnień nieświadomej dosłownie nędznej z wrodzonym zmysłem smaku znudzonej widokiem krwi