Józef Tomoń

w spojrzeniu Tuż poza czasem o Tobie wciąż rzeka lśni czego nie sposób oswoić przy blasku zdławiony lęk

cóżeś ty za pani, Że za tobą idą, że za tobą idą Hufce z bałwanami

żeby móc dzisiaj wyłonić winnych potrzebny nadzwyczaj Galilejski cud

Jak pąk na drzewie jest zwiastunem kwiatu tak zakwit świtu lśni blaskiem nadziei ==============

Dzięki żeś mnie dzisiaj odsunął od zgiełku gdzie ciszy cieniem jak dotknięcie wiosła w blasku milczenia uwolnił od głosu dodając płynność swego zamyślenia ==================

Zawsze wracam pamięcią do tego poranka zimą pochylony nad światłem odszukanym w promieniach wzroku oswojonego barwą ciepłych fali myśli w nurcie spojrzeń zieleni przewodzących w głąb ==================

Dopóki toń morza przyjmuje bieg fali to w głębi miarowo rozlewa się chłód przechyla w Celsjuszach rozpływa się z wolna drżąc wbiega stopniami wznoszonych przez prąd ............

Odgarnia przestrzeń z liści szeleszczących jakby chciał zostać przylegając ciałem z duszą pod drzewem które go zrodziło w znamionach czasu gdzie cień w noc odpływa =====================

w białe policzki perłami pędzla przywiedzionego blaskiem żywych barw zstępuje przez mgłę powiek skłoniony spontanicznie w palecie goryczy dźwignięty wzrok ----------------------- trzepocząc...

Czuć się zbyt pewnie w swojej egzystencji orant waloru w brzmieniu obecności staje się prochem wartości przeżytej w raku którego nie sposób zatrzymać =====================

Życie to szczęście na liściach chmielu świetlnych przypływów w tęczy kokonu z dala od rzeki szeroko sennej rozpadłych wyżyn nizin i gromów gdzie można upleść miłosny pierścień i dźwięk rzeźbiący wschodni firma...

W BLASKU TAK ŻYWYM GDY PO BURZY KIEDY W ŚWIATŁOŚCI STYGNĄ ZMYSŁY DUSZA W BURSZTYNACH CIEKŁEJ RÓŻY UPAJA BIELĄ SWE PRAGNIENIE OBŁOKI MIĘKKIE JAK PASTELE W ŚWIETLE SPOKOJU I ISTOCIE CZYSTE BŁĘKITY ANIOŁ ŚCIELE TĘCZA...