Renata Flis-Dziuba

Dreszcze nasze u warg się spotkały. Powieki Zwarły się, by nie widzieć nic oprócz rozkoszy. Co po ciemku zrodzona śni pożar daleki Sadów, gdzie ptak śpiewając ognia się nie płoszy. Nie domknąłem twej wrótni, upuściłem róże W...

Pamięci prof. Marii Dłuskiej Święty Franciszku z Asyżu nie umiem cię naśladować --- nie mam za grosik świętości nad Biblią boli mnie głowa Ryby nie wyszły mnie słuchać--- nie umiem rozmawiać z ptakiem --- pokąsał mnie pies prob...

już tyle dróg przeszliśmy, żyjąc bez siebie miłości prawdziwej żadne z nas nigdy nie zabije, ona zawsze będzie o sobie przypominać z każdym dniem coraz częściej i mocniej prawdziwa miłość nigdy nie ustaje,choć pewnie wiele razy...

nie odchodź Słońce Ty moje, zostań,a wszystko oddam Tobie nie zostawiaj więcej już, przysięgam,że nie żądam więdnących bez przerwy róż, i zabierz dokąd tylko zechcesz bym mogła wreszcie sobą być, zmieniając samą siebie na lepsze o...

nieszczęśliwa miłość niczym kropla deszczu na skroni, wszyscy twierdzą,że to łza a to tylko deszcz popychany wiatrem w daleki, nieznany świat przesycony smutkiem i tęsknotą za marzeniem, by kiedyś powrócić do chwili gdy była obok...

jak diament kobieta czy Kaśka czy Ewa, który jednemu szlifiarzowi jest powierzona, inny może niechcący tylko oszpecić,niszcząc to,co najpiękniejsze i najcenniejsze...

życie uczy pokory i prowadzi do miłości choć nieraz osnute jest szczyptą boleści, studzisz ją latami tłumisz jej głośny krzyk pogrążając oboje w rozpaczy, lecz nadejdzie taki dzień, kiedy obudzisz się, bliski stanu szaleństwa i na...

dookoła ludzi smutny świat się budzi w chorej rzeczywistości szarej codzienności budzony dźwiękami poruszających się machinami pozbawieni barw i wszelkich wartości zamiast kwiatów, tylko sztuczne aromaty spaliny nawet już nie wiem...

zamknę w dłoni najdroższy w świecie skarb, otulę go miłością taką jak sprzed lat powędruję z nim w daleki świat kiedy pryjdą smutne dni, otworzę dłoń,by przytulić szeptem wyrazić uczucia razem popłyniemy w nieznane, w końcu to ta...

jak co roku Boże Ciało deszcz obmywa grzechy wiernych, w Hostii boskie światło co z miłości powstało tylko w niebie wszyscy święci płaczą nad losem ziemskich stworzeń

na skroni tańczą dwie krople jedna z tęsknoty druga rozpaczy rosa i łza o brzasku letniego poranka wymowną ciszą celebrują życie by potem zamknąć rozdział w zachwycie dwie krople tańczące na skroni z sercem na dłoni, a usta się ś...

dusza obmyta deszczem życie pisane wierszem los wciąż krzyczy jeszcze,jeszcze aż przejdą po całym ciele przyjemne dreszcze