duch44

nie znajduję wewnętrznego sensu słów nie ma go skryty pod ich skorupą a jednak wyraża się kształtem myśli

ogarnia jak noc lodowatym uściskiem zawsze tak samo i ten deszcz

lodem obejmuje duszę jak zima złowieszczo trzaska za oknem wnika powoli do domu pustka

istnieje nie wiem czy to tylko wszystko co przezyłem do tej minuty godziny sekundy

samotnie na ulicy pełnej ludzi pochylenie w szarości krzyk niemy nikt nie słucha tak mi sie wydaje mówię krzyczę

uwierzyłeś dlaczego co pcha do tego samotność alienacja obudź się

a kto nie chce cóż nie dla niego Mikołaje bo nieważne ile masz lat warto zawsze wierzyć twój wybór rób co chcesz ale pomnij Dickensa przestrogę i wpuść dzisiaj już do domu ducha świąt tym co nie wierzą niech ześle...

w uroku słów odnajduję zaczarowane drogi w kolorach obrazów magiczne nieba w zapachu lasu poezję w teatrze wierszy życia strofy a w nich jego miłość w leśniczówce mój spokój i tak podróż magiczną odbywam

domem moim kwiatem wszystkim ty słońcem pogodnym niebem moją zatoką wyspą szczęśliwą wszystkim dwakroć jesteś poezjo a poezją jesteś ty

życie jest wielką nauką pobieraną z dnia na dzień jego ścieżki wiodą nas czasem zawiłymi drogami uczymy się poznawać świat ludzi zjawiska wszystko to jest trudne rzec można skomplikowane ale jakże to piękne bywa usiąś...

pisząc jakbym uciekał mówiąc jakbym biegł tylko tyle zostało milczeniem dane mi jest marzyć w nim znajduję swoje ogrody ucieczka w słowa płoszy ciszę bezpowrotnie a ona tym teraz moim jest

wszystko przemija niby oczywiste wyrok na to już spisany dawno wszystko niczym sie staje jakby zawsze takim było czas jak mordeca zawsze czeka z nożem kolej rzeczy może lepiej tak mysleć może