moni

lekkością wiatru drżącymi ustami szeptałeś kocham słowo banalne wierzyłam ślepo znaczyło więcej niż prawda obmyta deszczem wiarę straciłam z podmuchem wiatru odeszłam

wyłażą jak dżdżownice po deszczu robaki pogniłe pyski zamaskowane atakują jadem złośliwości tchórze nasycone nienawiścią odchodzą by znowu dopaść ofiary niegodne pogardy

zatańczę ostatni raz muzyką będziesz ty kroki same się ułożą w marszu Chopin deszcz i drżące łzy tańcz pod parasolem nie zmokniesz

rozjaśniała twarz inaczej pachną włosy rumieniec i pocałunki zamiast gwiazd ciepła dłoń dotyka skroni niekończące westchnienia rodzą się przy księżycu w pełni

żegnam ostatnim namaszczeniem w zakrystii sumienia dreszcze i ślubny bukiet powiało nasturcją na welonie usiadł biały motyl żałuję że tak szybko odszedł

siedzę samotnie przy stole jesteś w domu lecz nie przy mnie słyszę twój oddech w drugim pokoju twój cień gdy palisz na balkonie odsuwam krzesło chrupię smacznym tostem ciągle nie przychodzisz czy już mn...

wszystko się zaczyna i kończy niespodziewanie początek pięknego dnia zamyka ciemność nocy wiosna odradza myśli mroźnej zimy pogubione słowa porywa topniejący śnieg przekwitła róża w prezencie dla ciebie z...