noemitka

nie wierzę śmierci że stoi za rogiem i czyta poezję w samotności patrzę w niebo gwiazdy są moją własnością łzy mieszają się z kroplami deszczu i snują opowieści o wieczności z której strony przyjdziesz? na szpilkac...

twój ból zamknięty w moim sercu idę i błądzę echo zagubiło się we włosach wczorajszy anioł przysiadł na uśpionej trawie ze szczęściem w plecaku byłoby łatwiej a tak dźwigam kamienie żalu i szukam szczęścia

odjechał pospieszny pociąg do wieczności nie wsiadłam pójdę pieszo boso przez życie

po kawałku kradnę niebo i chowam na dnie serca białe dłonie malują szczeście bose nieme tylko łzy tańczą spacerując po ciepłym policzku do ciebie juz tak blisko

niebo milionem gwiazd zagląda do mojego serca niepoprawny romantyk twierdzi że gwiazdy to dziury w płaszczu nocy ja wierzę że to oczy wypatrujące miłości

zabierz wszystkie uśmiechy łzy wspomnienia zostaw mi tylko ciepłe dłonie bym mogła włożyć w nie miłość otulić szept serca i zasnąć na chwilę anioł na straży kochania

idzie krok w krok po kałużach niepewności mój anioł gdy zdejmie skrzydła jest moim cieniem słońce odbija się w jego oczach wysłał niebieskiego ptaka po okruchy szczęścia bym już nigdy nie była głodna

jest blisko choć nie szepczę modlitw w pośpiechu i oddech zaplątał się w ciszę wiem że jest cień skrzydeł na delikatnych strunach serca prosi o miłość ubrał sie w niemożliwe mój anioł

kiedy spałeś ukradłam ci kawałek życia podmieniłam kilka chwil by oszukać czas natrudziłam się aby zobaczyć cień szczęścia w lustrze sklejam połamane miłości to już było cisza zakurzonych wspomnień...

nie oddam wczorajszych kropel deszczu w nich ukryłam miłość obrażona samotność poszła sobie uśmiecham się płacząc szczęściem

dwa jabłka na dnie koszyka ze skradzioną miłością to rajskie ma zapach wieczności ludzkie... smakuje głodem prawdy tylko anioł nic nie rozumie patrzy i nie jest głodny niebieski złodziej miłości

w kieszeni noszę zapach nieba i szczęście na patyku wyprawiłam w nieznane samotność poznałam smak piekła jest tam gdzie ciebie nie ma