pisarz

Już więcej Ze mną Do rzeki nie weszła Została tylko reszta Smutek serce beszta Ona odeszła Cześć przeszła.

Już mnie suszy Ciało się nie ruszy Serce się kruszy Smutek wzruszy Wciąż trwam Letargu z śmiercią Dobijam targu.

Widzieć świat Bez wad W grze słów Żeby każdy był zdrów Uśmiechnięty nie Pominięty świat Był by piękny Lato by długo trwało Zimy by było mało Wcale by nie padało Słońce by uśmiech dawało Niczego nie brakowało.

Wróć chcę Cię znowu czuć Chcę więcej Nie mniej Ty dobre Serce dla Mnie mniej Wszystko będzie ok.

Ważne jak Spędzasz czas Ile doświadczeń masz Zegar tyka Drzwi nasze zamyka Jak ten czas Szybko zmyka.

Nic z tego nie wynikło Godziny lecą szybko Czas przemija Wspomnień nie zabija Wszystko mija.

Szczęście nieść Miłość w ręce bierz Ciesz się póki jest Zawsze lepiej jest Więc wszystko Ma sens gdy Powstaję więź Nie do zerwania Przed wszystkich ochrania.

Coraz częściej Zaglądasz do butelki Cierpisz męki Uginają pod tobą Nogi nie ma Już dla ciebie drogi Nadzieja zgasła Smutek narasta.

Nasz umysł Wszystko przyjmie Taka natura człowieka Nie wiadomo Co nas czeka Popłynie krwi rzeka Gdy życie nam Spod nóg ucieka.

Kiedy bierze Ciebie stres Trudno żyć jest To następny test Wszystko trzeba znieść Żeby lepsze mieć.

Zero uczciwy Wszystko mają gdzieś Pomocy nie chcą nieść Ważne są tylko ich potrzeby O tym szumią krzewy Zapatrzeni w siebie Żyją jak w niebie Wszystko inne Się grzebie każdy Martwili tylko o siebie.

Miłość w głosach Śpiewała pewna dziewczyna pieśń Nikt nie mógł jej znieść Smutna pieśń Wszyscy tylko jej mówili Cześć i mieli ją gdzieś Byli fałszywi z bólu Szczęśliwi mało życzliwi Strasznie upokorzona Była skończona.