pisarz

Czarno-białe Nigdy stałe Lubi zaskakiwać Z nami pogrywać Z błotem nas zmywać Rzuca kłody pod nogi Kiedy mamy stan błogi Rozwala nasze życie Na kawałki spala.

Nikt się nikim Nie przejmuje Każdy tylko Siebie miłuje Ludzi oszukuje Daje przyjacielski rady Gdy korzystne są Dla niego układy.

Życia nagroda Jest jak zimna woda Sił dodaje Silniejszym się staje Sens naszemu Życiu nadaje Wszystko prostsze Się wydaje.

Wszystko zapominane Dzisiaj nowy poranek Przygoda przystanek Podróż w nie znane Co tam zastane Co jest mi pisane Gdy na nogi wstanę.

Walczę z nałogiem Pięścią uderzam w ścianę Już jest pozamiatane Kłopoty rozwiązane Wszystko zabrane W karton schowane.

Umieć wybaczać Na ciemną ścieżkę wkraczać Do ludzi nie wracać Kręgi zataczać Z drogi nie zbaczać Wracam z dalekiej podróży To mi dobrze służy.

Znowu umysł wymyśli Czy będzie dobrą bronią Kiedy myśli tak gonią Czy nić zrozumienia Wszystko zmienia Gdzie wyjaśnienia Braku skupienia Wszystko od nie chcenia.

Przyjemny powiew Dreszcz ciało obiegł Podniecenia wzrastało Do działania zmuszało Seksu potrzebowało Kobiety brakowało Ręka już wymięka Pożądanie nie pęka.

Zostałem trafiony Kula zraniła Ręka krew traciła Nie byłem na siłach Odpływałem nadziei Już nie miałem Zemdlałem nic nie pamiętałem Szpitalu przytomność odzyskałem Do życia wracałem Cały zesztywniałem Zemsty się domagał...

Myślami błądziłem Na nic nie liczyłem Wyciszony jak mnich Strach znikł w mik Nie czułem już nic Byłem zadowolony Biły dzwony.

piszę dla ciebie wiersze rozkładam je na czynniki pierwsze myślę o naszym pięknie gdy spacerujemy trzymając się za ręce wyglądasz pięknie w nowej sukience serce mi mięknie kładę na twoich ramionach ręce jak mocno bije...

Teraz przyjaciół mam Wspierają chociaż Czasem na mnie narzekają Opieprzają ale dbają Są bratnią duszą Kiedy pomóc muszą Twarde lody kruszą Gdy do boju ruszą Żyjemy jak rodzina Nie straszna nam zima.