Człowieku!

Nie uważasz, że to absurd Gonić za czymś, stojąc w miejscu I wciąż mówić jak jest ciężko, Że do celu tak daleko... Ponad światem – wielka góra Gdzie mężczyzna pewien płacze Wpycha kamień na wierzchołek Wciąż tak samo – wciąż inaczej... Nie odwracaj swojej twarzy, Gdy Syzyfa ktoś gdzieś wzywa Twa przypadłość, mój człowieku Chyba też się tak nazywa. Porzuć kamień! zejdź z tej góry! Spójrz na życie obiektywnie! Zanim świat przykryją chmury Zacznij znowu żyć aktywnie! Zrób dwa kroki, nie stój w miejscu Nie narzekaj na przeszkody! Zamiast pchać ten kamień w górę Zrzuć go wprost w otchłanie wody. Taka rada – dla człowieka Co się o swą przyszłość boi: Niech coś robi, niech nie czeka Bo czas w miejscu nie postoi Niech więc worek, gdzie są szanse co zmarnować było dane, Stoi pusty, w ciemnej szafie Gdzie przedmioty zapomniane. Więc wstań! dzisiaj! otwórz oczy! Chociaż raz tu nie narzekaj Idź do celu – prostą drogą I na lepszy czas nie czekaj.