Wędrowiec

poddaj się spokojnie mimo zadyszki lat niech wiatr zakołysze liśćmi i płatkami żar można ugasić niczym pragnienia bat zaczarować chwilą, zasypać różami poczujemy miłość gdy czar świec nastanie idąc jak wędrowiec przez zatoki ciszy będziemy tak patrzeć na cudów jaskinie królowie, włóczędzy niech każdy usłyszy nie szukajmy łaski tam gdzie miłość się tli tam nie ma poklasku ani krzty zazdrości nie unoś się gniewem, bo zgasną twoje sny zdmuchnij ciężar pychy jak otchłań szarości