Przypowieść o Górach

W Świętym Gaju, Druidzkim Sanktuarium Bard pieśń pewną wyśpiewywał lutnią przepyszną kryształem górskim abdankowaną skocznie przygrywał : Niechaj słucha Ten kto słuchać umie Oto piosnka dla tych co trzeźwi pozostali w zaklętym ,głuchym tłumie ! TE góry : To nie miejsce dla słabeuszy Bowiem tutaj słomiane serce jedne po drugim się kruszy Dla twardych to plansza do przebycia, Silni sprytni i wytrwali natomiast Mają największą szansę przeżycia . Polegaj tylko na sobie Albowiem : Imo,eże napotkasz Wędrowców mrowie Pozostawią cię, inną obierając drogę . Bądz uważnym każdego kroku Uważnym każdego ruchu Nigdy nie podążaj bez światła w mroku ... Jeden Błędny wybór : Kosztować żywot cię może Więc nie zamykaj nawet na moment Swoich powiek ! Nie ufaj niczemu Wyglądają rzeczy na trwałe i stałe Ale mogą ostatecznie cię zawieść I roztrzaskasz się o skałę . Nie klękaj Nie klękaj przed żadnymi znakami Które uczynił człowiek ! Pamiętaj,Bóg imienia nie ma . Zważaj, tak łatwo pomylić Diabłów z Aniołami ... Choć kłamca nigdy. Nigdy nie spotka się z tobą spojrzeniami ! Odrzuć obawy przed stadem zagradzającym ci drogę Patrz idąc przed siebie, głęboko w ich oczy A w popłochu jednym susem ze ścieżki twej, każdy o nieczystej myśli odskoczy . Burza przybywa niespodziewanie Lecz słońce także zjawia się niezapowiedzanie . Bądz uważny i czujny ALe nie skupiaj się wyłącznie na szlaku Przegapisz przeto Krajobrazy Znaki I nie dostrzeżesz piękna gwieżdzistego orszaku . Podążaj również własną ścieżką gdzie inni widzą bariery nie do przebycia Ty miniesz ich jak wiatr - lekko . A gdy kompletnie się zagubisz Usiądź, złap oddech i licz łzy ... Po zdobyciu wielkich szczytów Wrzeszcz na całe gardło ! By DO CIEBIE to dotarło ! Zawsze idz w górę rzeki ... A gdy zdobędziesz największą gór koronę I poczujesz ,iż nadchodzi twój czas Zerwij z siebie wszystek co masz Otwórz żyłę i skrop krwią najwyższy głaz . Zamknij oczy i ucałuj go w niemą twarz . Ułóż potem swe umęczone kości ... I ... Odpocznij .